Niet meteen met je ogen gaan rollen, maar ik ga wéér verhuizen. Ik heb namelijk de Viva Webstrijd gewonnen. Ik heb er een klein beetje om gegild. Een paar dansjes gedaan en ben zo ongeveer duizend keer uit eten geweest ter ere van. Geloof me, ik heb nog nooit zo graag iets willen winnen.

Helaas voor dit mooie weblog zal ik hier dus een tijdje niet zijn. Wat ik erg vind, maar Walter zei al heel wijs (en Walter is tenslotte de maker van dit blog): "Ach, dit weblog heeft ervoor gezorgd dat je nu daar blogt."

En dat is zo. Dus volgen jullie me vanaf vandaag daar? Dat kan namelijk hier.

Degene die op me hebben gestemd: heel erg bedankt! Degene die niet op me hebben gestemd zal ik helaas in elkaar moeten slaan en al mijn blogs voorlezen.

Veel liefs,

Robin

Om te gaan stemmen! Op mij graag!
Jullie hebben me nu een maand hier kunnen volgen. Iedere week heb ik er drie stukjes uit geperst en het was soms zwaar, maar meestal heel erg leuk.

Vanaf 29 juni kunnen jullie stemmen. Dit kan tot 9 juli.. Dan moeten we nog een week wachten maar dan.. ta ta ta taaa.. Zal er 17 juli een Viva in de winkel liggen met daarin een interview met de winnares van de webstrijd. Superspannend allemaal.

Vandaar de oproep hier om op mij te stemmen. Ik zou er heel, heel, heel erg blij mee zijn.
Stemmen kan hier en het duurt maar een klein minuutje. Het enige wat je hoeft in te vullen is je naam en de reden waarom je stemt. Nou, goed te doen toch?

Het is hier de komende maand erg rustig, want ik mag op Viva.nl bloggen! Ik ben één van de laatste vijf webstrijders en stond afgelopen week al in de Viva met een charmante foto en alles!

Het is de bedoeling dat jullie me daar ook gaan volgen, dus verander m'n url in je favorieten! Wat nog meer de bedoeling is.. Dat jullie op me gaan stemmen vanaf 29 juni. Wie de meeste stemmen heeft wint namelijk een jaar lang bloggen op Viva.nl en dat is bepaald niet mis. Aangezien ik Hyves net heb verwijderd (wat de ideale manier is om stemmen te werven natuurlijk) moet ik hier wel schandalig veel reclame voor mezelf maken.

Dus volg me hier en stem vanaf 29 juni op mij!

Iedere avond voor ik ga slapen ben ik aan het samenvatten. Volgende week heb ik twee tentamens en die wil ik per se in één keer halen zodat ik daarna lekker vakantie heb.
Vandaar dat het de afgelopen twee weken hier een beetje rustig was.

Mijn dagen van deze twee weken zien er zo uit: ik word wakker, ga dan eerst heel erg mopperen omdat ik niet wil studeren (dit duurt tot 15.00 uur) dan ga ik twee uurtjes toch studeren en dan weer mopperen. Het is dodelijk vermoeiend voor mezelf. En voor Walter.

Ik moet het boek Media-Ethiek samenvatten. En dat boek is geschreven door een man die alle woorden naast het moeilijke woordenboek heeft gelegd. Geen gewone zinnen als: 'De journalist moet met respect omgaan met de nabestaanden van de slachtoffers'. Nee, meer zinnen zoals: 'De journalist moet, nadat hij de stelling van Pythagoras heeft geregistreerd en alvorens de code van Da Vinci heeft gekraakt, met eerbied omgaan met de nabestaanden'.

Walter helpt me met samenvatten. In mijn eentje kom ik er niet uit. Ik lees de eerste zin van het hoofdstuk en mijn gedachten gaan dan al meteen naar "Lady Gaga is echt stom" of "Hmm ik heb zin om een 30 Rock te kijken."

Dus dat ben ik nu iedere avond aan het doen. Geen tijd voor stukjes hier dus, of ik moet samenvattingen gaan plaatsen.. In ieder geval: hou dit blog goed in de gaten!

Ik werk in een restaurant en iedere week komt dezelfde man met dezelfde grappen.
Of nee, niet dezelfde grappen. Steeds dezelfde soort grappen. Grappen van het niveau André van Duin, toen iedereen hem nog leuk vond en met iedereen bedoel ik vooral mijzelf op zaterdagavond frisgewassen en gestreken met een bakje chips op de bank.

De man bestelde vanavond iets met ossenstaart. Ik bracht zijn gerecht en hij draaide zijn bord rond. "Waar is die staart dan?"
Iedere week als hij om de rekening vraagt, vraagt hij eerst ook altijd of hij anders ook mag afwassen. Er komt een dag dat ik de afwassers uit hun hok sleur en de man inderdaad laat afwassen.

Ik ben niet veel beter hoor. Ik doe ook iedere week hetzelfde. Iedere week doe ik dan weer iets waar ik stilletjes van geniet. Doen alsof ik hem niet hoor.
"Sorry?" vraag ik dan.
Hij vertelt opnieuw zijn grap en ik zeg "oh" en loop zonder te lachen naar een volgende tafel. Onbeleefd. Ja. Maar, genieten.
Iedere week hetzelfde.

Hij heeft ook een vrouw. Hoe is het mogelijk.
Als ik twee dezelfde gerechten breng en het eerste bord bij zijn vrouw zet, zegt hij steevast: "Nou, voor wie zou die andere nou zijn?" Er komt een dag dat ik zeg dat ik dat ook niet weet en het bord mee terugneem naar de keuken.

Ik vertelde over de man bij mijn ouders. Mijn moeder kent ook zo'n man. Maar deze man was consequenter: iedere keer als hij bij ons aanbelde kroop hij achter de coniferen. Mijn moeder, consequente vrouw die ze is, iedere keer: "Hoi Hans."

Als ik hem nog één keer de grap hoor maken of er ook kangoeroewijn is (een wijn uit Australië) scheer ik mijn wenkbrauwen af, zodat ik ze nooit meer hoef op te trekken als ik bij hem aan tafel sta.

Mijn muzieksmaak is altijd al een beetje vreemd geweest. Ik ging van Backstreet Boys naar Usher naar Red Hot Chili Peppers naar Daft Punk naar Kings of Convenience naar Beyoncé.
Op mijn iPod heb ik een afspeellijst 'losse liedjes' en ik ben als de dood dat iemand ooit per ongeluk in die lijst terecht komt. Er zouden liedjes gevonden kunnen worden van onder andere Marco Borsato, Kat DeLuna, Baby Bash, en CSS.

Ik ben een beetje bang voor een meisje van mijn studie omdat ik denk dat ze me op een dag door gaat hebben. Ze denkt nu namelijk dat ik best wel cool ben omdat ik veel van muziek weet (ik weet veel van muziek, maar ik weet ook een beetje te veel van de foute muziek) en het lijkt voor haar nu alsof ik Britney en Ciara verafschuw. Niets is minder waar.
En ik ben juist bang voor haar omdat zij het liefst iedere minuut van de dag wil laten weten dat zij underground is. Ze heeft een hekel aan alles wat op MTV voorbij komt.
Ik vind underground heel cool. Ik zou underground willen zijn.

Ik ben een tijdje heel erg op zoek geweest naar het liedje 'Rocking Music' van Martin Solveig wat ik ooit één keer op MTV voorbij heb zien komen. Ik vond de clip vooral geweldig.
Het liedje vond ik zo ongeveer na 32 jaar, maar het blijft geweldig.
Ik heb mijn liefde voor Martin Solveig nooit met iemand kunnen delen. Tenminste, niet zoals mijn liefde voor Backstreet Boys en Usher. Dus ik weet ook niet of Martin Solveig heel hip is, of alweer een beetje geweest, of gewoon stom.

Mijn vraag aan jullie is daarom vandaag: is Martin Solveig eigenlijk een beetje een sukkel?

Walter installeerde een teller voor me. Omdat ik het leuk vind om eens in de zoveel tijd dan een blog te plaatsen met daarin de woorden waarmee mensen op mijn blog terecht komen.
Eens in de zoveel tijd dus. Ik blog hier nu een paar weken. Nog lang niet de tijd om zo'n blog te plaatsen.

Toch is het tijd.
Dit weblog is namelijk gevonden op de woorden 'Chinese piemels'. Het werd ook gevonden op 'ongesteld school onder les tas mee' en het altijd goede en simpele 'ik kom uit Brabant'. Maar 'Chinese piemels' vond ik even de moeite waard om te vermelden.

Ik ga hier heel lang over nadenken en mezelf vooral voornemen om nooit meer het woord piemel op mijn blog te zetten (niet dat ik dat van plan was).

Mijn moeder mocht uiteraard kiezen waar we gingen eten vanavond. Het werd De Griek. Mijn ouders, of eigenlijk ons hele gezin, zijn Griekenlandfan. Zodra het hier lekker weer wordt beginnen wij zoals andere vreselijk irritante gezinnen al "Oh weet je nog die keer in dat kleine restaurantje met al die babykatjes?" of "Weet je nog met dat kleine vissersbootje en die typisch Griekse tafereeltjes?" of af en toe een simpele "Hmm" en dan weet iedereen uit ons gezin dat diegene denkt aan de heerlijke calamaris van dat pittoreske restaurantje in de haven.

Mijn vader en ik bestelden tonijnsalade vooraf.
Dat het zo ongeveer drie uur duurde voordat de tonijnsalade arriveerde maakte niet zo heel veel uit, we waren toch vakantieherinneringen aan het ophalen.

Nu heb ik iets raars. Heel af en toe, als ik denk dat eten bedorven is of net op het randje van bedorven is, neem ik een hap en dan lijkt het net of er prik op het eten zit. Ik heb dit ooit een keer hardop uitgesproken en werd toen heel hard uitgelachen. Op eten zit geen prik.
Op deze tonijnsalade wel. Op deze tonijnsalade zat zoveel prik dat het me deed denken aan een 0,5 literflesje Cola Light wat net uit de automaat is komen rollen.
Ik zei niks en at door. Mijn vader zei tenslotte ook niks.

Pas na het hoofdgerecht durfde ik voorzichtig te zeggen dat mijn tonijnsalade een beetje raar was. "De mijne ook!" zei mijn vader.
"Er zat een soort van prik op," zei ik.
"Ja! Prik ja!"
Mijn vader en ik hadden een oh my god-momentje.
"Ik dacht eerst dat het door de citroen kwam!"
"Of misschien zure mayonaise?"

Om een heel lang en saai verhaal kort te maken: mijn vader en ik weten nog steeds niet waardoor er prik op de tonijnsalade zat.
En mijn moeder is vooral heel bang dat we deze nacht doorbrengen op het toilet.
Ik ook.

Voor iemand die geen internet op haar iPhone heeft is de iPhone best wel een beetje dat je denkt van.. overdreven.
Ik heb dus geen internet op mijn iPhone (de oude van Walter) en ik wil dat ook helemaal niet.
Heel af en toe vind ik het een soort van grappig om te twitteren vanuit mijn bed (zZzZzZz) door middel van wifi. Maar eigenlijk wil ik het liefste in bed gewoon Gossip Girl kijken en dat niet melden op Twitter.

Walter, die wil sterven in de Apple Store, heb ik het de afgelopen weken voorzichtig verteld: ik vind de iPhone een beetje onhandig. Ik heb nooit meer iets van hem gehoord..
Nee natuurlijk niet. Walter herstelde zich vrijwel meteen en begreep me ergens wel.

De iPhone past niet in mijn broekzak. Sterker nog, en ik denk dat er mensen nu blind worden na het lezen van deze zin, hij is een paar keer uit mijn broekzak gevallen. Toen ik op de fiets zat.
En ik ben niet van de handtassen. Als ik met iemand op stap ga geef ik mijn sleutels, telefoon en portemonnee aan diegene die altijd wel een tas bij zich heeft.

Om een heel lang en saai verhaal kort te maken: ik heb zojuist een nieuwe telefoon besteld. De Nokia 2630. En ik denk dat ik er héél blij mee ga zijn want het is een telefoon die sms't, belt en waar je hippe ringtones op kunt zetten. Bovendien is hij erg dun en klein en petit en past hij zo in mijn broekzak.

Mijn oude iPhone wordt de reserve-iPhone van Walter. De decadentie!

"Waarom verliezen mensen tijdens een ongeluk hun schoenen?" vroeg ik na het Apeldoorndrama aan Walter. We wisten hier beide geen antwoord op.
Nog voordat ik naar nrc.next kon schrijven, was Niels uit Deventer me voor. In next question vraagt hij waarom je na ongelukken altijd overal schoenen ziet liggen, terwijl schoenen doorgaans goed vast aan de voeten zitten.

Ik vroeg me dat toch ook af, want op de gruwelijke foto's van het Apeldoorndrama zijn een paar verloren hoge laarzen te zien. Nu heb ik een paar laarzen gehad waar ik altijd iemand voor nodig had om deze uit te trekken. Het waren laarzen van Fred de la Bretonière en ik had gehoopt dat Fred ze zelf iedere avond van mijn voeten kwam trekken. Niet dat ik Fred een aantrekkelijke man vind, maar meer om Fred te laten zien dat hij helemaal niet zulke shabby laarzen maakt, maar eerder skinny laarzen. En mijn kuiten zijn niet dik. Niet dik!

Maar toch, het is heel erg vreemd dat laarzen van je voeten vliegen tijdens een ongeluk.
Bij een cirkelvormige beweging van voet en onderbeen in hoge versnelling kunnen schoenen in het rond vliegen. Dit was het antwoord van iemand die hier echt onderzoek naar heeft gedaan.
Een ander antwoord was: het heeft met de fotograaf te maken. Een schoen op straat suggereert dat er iets aan de hand is. Een schoen is een eenzaam, opvallend object.
Ja hoor.
Dus stel dat ik een keer wordt aangereden, komt dan de fotograaf mijn hoge laars uitrukken om deze in de goot te leggen en hier een mooi plaatje van te schieten? Echt?

Ik baal hier een beetje van, Niels. Want ik had heel graag zelf een keer een vraag willen insturen. Daarom voor mij de next question: waarom willen mensen toch altijd zo graag met dolfijnen zwemmen?

Met Hilde ging ik naar onze nieuwe tandarts. Hilde is mijn beste vriendin, we wonen samen en we vonden dat we samen maar naar een nieuwe tandarts moesten gaan. Zodat ik Hilde bijvoorbeeld kon steunen als ze weer eens flauw zou vallen.
Hilde en ik waren allebei erg bang. Zij was bang om weer flauw te vallen, ik was bang omdat ik eigenlijk altijd een beetje bang ben bij nieuwe dingen.

Via Walter zijn we bij deze tandarts terecht gekomen. Walter zei dat de tandarts erg rustig was en precies uitlegde wat hij ging doen. Ik geloof dat ik daar wel behoefte aan had.
Ik heb ooit één keer een gaatje gehad. Dat gaatje werd geboord zonder verdoving (en zonder te vragen of ik verdoving wilde) dus bij gaatjes denk ik meteen aan heel erg veel pijn.
Mijn nieuwe tandarts vond maar liefst vier gaatjes en vier beginnende gaatjes in mijn gebit. Ik wapperde heel hard met mijn handen van schrik, en ik wapper normaal nooit met mijn handen.
Hilde had zeven gaatjes en vier beginnende gaatjes. Zij ligt nu nog op de beademing.
De tandarts vroeg aan ons of onze vorige tandarts (we hadden in Brabant ook dezelfde tandarts) al een beetje oud was.
We voelden ons een slons met héél slechte tanden. Hilde begon op te sommen wat ze op een dag at en dronk. "Geen thee met suiker, niet zo heel veel koekjes (leugen), van chocola krijg ik tandpijn (ik ook, maar dat negeerde ik altijd).. Eigenlijk eet ik alleen maar hartige dingen, maar die zijn toch niet zo heel slecht?"

Toen we buiten stonden met een kaartje waarop de vervolgafspraak stond ("Ik plan voor jullie ieder een uur in, daarna zien we wel verder hoeveel tijd we nog nodig hebben.") trakteerden we onszelf op een uitgebreide lunch. We bekeken de kaart en bij alle gerechten vroegen we ons af of het slecht zou zijn voor je tanden.

Het heeft een hele middag geduurd voor we weer chocola durfden te eten.
Maar bij het afrekenen van de lunch vroegen we wel keurig aan de serveerster om tandenstokers.

Voor ik aan dit verhaal begin: ik heb een hekel aan Koninginnedag.

Ik deed om tien uur mijn ogen open en Walter was al wakker.
"Hoi. Zullen we zo kijken naar troep in de Kinkerstraat?" vroeg Walter.
Nadat ik Walter in elkaar geslagen had gingen we ontbijten en op weg naar mijn broer, die net als ik met Koninginnedag het liefst wil doen alsof het gewoon een zondag is.
We stapten op de fiets en Walter las iets op zijn telefoon over een auto en we zeiden "Goh" en "Jeetje wat erg." We hadden nog niet in de gaten hoe erg en hoe bizar.

Mijn broer deed open en trok zijn rubberen handschoenen uit. Hij was zijn balkon aan het schoonmaken nadat duiven als wraakactie zijn balkon onder gepoept hadden.
We dronken koffie en aten een oranje tompouce op zijn schone balkon.
Het nieuws stond op. We zagen hoe de auto De Naald trof. Het begon bij me door te dringen. Maar nog niet helemaal.

Walter en ik fietsten naar het Vondelpark. We zaten in het gras en keken naar een lieve Labrador die zich zat te vervelen en vroegen ons af wie het allemaal in het park zou weten van Apeldoorn?

We liepen uit het park. Ik begon op te sommen waarom ik Koninginnedag stom vond: groepjes dronken mensen, mensen die glas op de grond gooien (ik ben bang voor glas op de grond, zie littekens hier en daar), Radio 538.. En dat mensen over een paar dagen wijzen naar mijn haar en roepen: "Koninginnedag is al voorbij hoor."

Ik besloot om vanavond in mijn kamertje te werken voor school. Daar was niks van terecht gekomen natuurlijk. Ik was er met mijn hoofd niet bij. Ik was met mijn hoofd bij een tweedehands boek wat ik besteld had bij Bol.com en na drie weken nog steeds niet heb ontvangen. Ik was met mijn hoofd bij Clueless op Net5. Bij de Angstvanger op RTL4.

Maar vooral bij Apeldoorn. Op Geenstijl.nl staan gruwelijke foto's van mensen die zijn aangereden. Ik raak nooit zo gauw van dit soort gebeurtenissen onder de indruk. Het raakt me wel, ik ben niet totaal van steen.
Maar die foto's en interviews met mensen op tv maken me misselijk.

Vanmorgen wilde ik dat Koninginnedag niet zo uitbundig gevierd zou worden, minder dronken mensen, minder glas, en minder Radio 538.
Vanavond had ik iets minder lompe jongens op RTL4 willen zien die 'begrip' hadden dat Radio 538 tot vanavond acht uur doorging in plaats van tien uur.