We gingen het pasgekochte Ikea-bed in elkaar zetten. Een bed van 1,80 meter bij 2,20 meter. Ik ging in de ombouw staan, die we na een half uurtje in elkaar hadden (we zijn een zeer goed klusteam).
"Het heeft de oppervlakte van een studentenkamer," zei ik.
"Jezus hij is echt heel groot," zei Walter.
Om het bed heen lopen is ver.

Het bed is echt heel groot. Ik slaap thuis in een eenpersoonsbed, waar ik al alle ruimte heb omdat ik niet zo heel erg groot ben. Een eenpersoonsbed is heel prima voor mij.
Voor Walter is een bed van 1,80 bij 2,20 een must, want Walter is 2 meter.
Voor mij is een bed van 1,80 bij 2,20 ontzettend overdreven. Ik kan er dwars in liggen, ik er kan rondjes in draaien als het moet. Ik kan liggend rondjes draaien en heel hard "dit bed is heel oke, olé olé" gillen.

Het bed verschonen kan Walter nu niet meer alleen, dus moet hij daar steeds mee wachten tot ik weer blijf logeren. Gelukkig voor hem logeer ik met grote regelmaat bij hem. Het bed verschonen gaat dan zo: één iemand houdt het dekbedovertrek bij de punten vast (wat echt heel moeilijk is want die iemand ben ik dan meestal, en ik zie heel slecht wat nu de brede of de lange kant is). Dan gaat één iemand op het bed staan (dat ben ik ook) en houdt het dekbed zo, zodat het hangt en zodat de ander eraan kan sjorren. Na heel wat gesjor hebben we dan eindelijk het dekbed goed in het overtrek.

Het is heerlijk slapen in het nieuwe bed. Walter kan nu voortaan recht liggen, in plaats van schuin. En ik beleef nieuwe dimensies met het rondjes draaien. Het bed is echt heel groot. En hoog ook. Het is zelfs zo hoog dat het echt gevaarlijk wordt als je elkaar quasi grappig het bed uit probeert te duwen. Het is zo hoog dat als ik mijn glaasje water naast het bed wil pakken, eigenlijk eerst uit bed moet klauteren voordat ik bij het tafeltje kan. Er kan eigenlijk best een ladder voor komen, denk ik.

Het bed is groot en hoog en nog steeds lig ik op het randje van het bed, want een bed kan nooit groot genoeg zijn voor Walter.