Omdat ik bijna ga slapen een stukje. Mijn eerste.

De hele week heb ik slecht gegeten en dat vind ik erg. Bijna zo erg dat ik weer vrijwillig wil gaan hardlopen. Maar zou ik weer beginnen met hardlopen, dan zou ik het rustig op moeten bouwen. De stopwatch ligt klaar. Al drie weken. Dat knaagt enorm.

Ik woon nu 6 weken in een heel mooi appartement in een nieuwe stad en ik doe het op zich best goed. Maar ik stress veel te veel.
Een paar maanden geleden heb ik examens moeten halen waar ik zo gestressed over was, dat ik het stressen niet verleerd ben. En er is niks om over te stressen.
Zoals ik al zei woon ik in een mooi appartement, samen met mijn beste vriendin. Ik woon om de hoek bij mijn vriend en 5 minuten fietsen bij mijn broer vandaan. De opleiding die ik nu volg is geweldig en mijn baantje is nieuw en eng, maar leuk.
En vannacht heb ik anderhalf uur in bed liggen piekeren. Om niks eigenlijk. Anderhalf uur niet kunnen slapen is voor mij als Bugles eten zonder roomkaas. Als McDreamy zonder zijn superlief zinnetje in de nieuwe voorstukjes van Grey's: "It's new! It's fun!" (Oh McDreamy) Het is voor mij als een dag zonder to-do-lijstje. Als een Clinique 3-stappen-plan zonder stap 2. Anderhalf uur midden in de nacht wakker liggen moet dood.
En ik dacht: nu ga ik niet meer piekeren.
Mijn vader zei wijze woorden. Iets als in: denk dan aan iets leuks! Mijn vader is een wijze man.
Ik ga meer ontspannen. En ontspannen is dan niet alleen de Living lezen in de trein en continue denken 'Mijn God, wat ben ik hier aan het ontspannen. Ziet u mij, medereiziger? Ik ontspan! Ik ben aan het ontspannen want ik lees de Living en ik luister naar Braziliaanse teenslippermuziek.'

Dus nu ga ik ontspannen door Harry Potter te lezen (en ga ik me geen zorgen maken dat ik zo oncool ben omdat ik Harry Potter nu pas leuk ben gaan vinden) en ga ik mijn Macbook-dock zo instellen dat ik niet steeds per ongeluk op Word klik in plaats van Safari. Want dat is nou niet iets bepaald waar ik helemaal zen van word.