Deaf is mijn dove Border Collie. En naast gehandicapt is Deaf ook altijd een beetje viezig. Zo is ie gewoon. Mijn andere Border Collie Tim heeft reinheid uitgevonden. Hij ruikt naar frisse lakens en zijn adem naar pepermuntkussentjes (echt!). Deaf daarentegen.. Deaf ruikt naar hond en zijn adem soms naar een beerput.

Gisteren ging ik hem knippen. Hij keek me aan. "Echt?" vroeg hij. "Ja," zei ik.
Ik pakte het tasje met de hondenknipspullen en beval Deaf te gaan liggen.
"Weet je het wel zeker? Kun jij dat wel? Ik vind mijn dreadlocks anders heel erg van deze tijd! En hoe kort wordt het?" vroeg hij allemaal.

Zijn borsthaar is indrukwekkend. Dat wilde hij graag zo houden omdat zijn grootste hobby zware Rottweilermeisjes versieren is. "Alleen de puntjes," zei ik.
Ook zijn flossen bij zijn voorpoten zijn indrukwekkend. Alsof hij op linedancing zit en daar in het dagelijks leven ook continu mee bezig is.
Maar ook zijn flossen zijn altijd een beetje vies dus ik besloot de franjes een beetje bij te punten. Hij durfde er niet naar te kijken. Hij mompelde "oh nee."

Bij zijn billen zat een knoop ter grootte van een baby. Het leek op vilt. De schaar kwam er niet doorheen. Ik moest de schaar met twee handen dichtknijpen en ondertussen een schietgebedje opzeggen dat ik Deaf niet zou castreren.
Deaf lag ondertussen met zijn oren en ogen dicht liedjes te zingen. Dat doet hij altijd als hij bang is.

Verder zat Deaf ook nog onder de dreadlocks. "Heb jij dreadlocks bij zijn billen gemaakt?" vroeg ik aan Tim die met zijn knoopvrije, zwarte, glanzende, frisse vacht aan het zonnen was.
Ik knipte alle dreadlocks weg, wat echt een hele prestatie is omdat ik dreadlocks zo'n beetje het goorste ter wereld vind.

Toen ik klaar was lag er naast Deaf een vilten pak haar. Hij is nu schoon en knoopvrij. En dat voor minstens twee dagen.