Er heeft vandaag een nationale miniramp plaatsgevonden en sommigen zullen na het lezen van dit stukje denken dat het allemaal nog wel mee zal vallen (zeker nu ik net lees dat Martin Bril is overleden). Maar ik heb er toch wel even om gehuild.

Ik heb mijn leren jasje in de trein laten liggen.

En dat was niet zomaar een leren jasje. Het was hét leren jasje. Het ultieme jasje. Eigenlijk heb ik niks met jasjes. Ik heb een winterjas en in de zomer een vest en dat was het. Ik hecht er niet zoveel waarde aan. Maar dit jasje..
Ik zag het op de site van Topshop en Walter wist dat ik het op Topshop zag en hij wist ook dat ik na het zien van dit jasje niet normaal meer zou kunnen functioneren zonder zo'n jasje.

Het werd Valentijn en ik kreeg het jasje als cadeau van Walter. Zo kreeg het jasje naast het het-mooiste-jasje-van-de-wereld-gehalte ook nog eens extra waarde.

Walter zegt steeds dat het jasje wel gevonden gaat worden maar ik weet eigenlijk wel zeker dat er ergens in Nederland een meisje heel erg mooi zit te zijn in mijn jasje. En het is dan best erg dat ik dat denk.