Het jasje is terug!

Na gisteren de hele dag gebeld te hebben naar gevonden voorwerpen van de NS waar ik steeds te horen kreeg dat er een storing was en dus niks opgezocht kon worden, had ik het jasje al opgegeven. Ik was er van overtuigd dat iemand het meegenomen had. Wat een beetje arrogant van me is, want niet iedereen vind het jasje het allermooiste jasje ter wereld en het heelal. Maar goed. Ik ben blind van liefde.

Ik belde vandaag opnieuw naar de gevonden voorwerpen. Een aardige mevrouw hielp me.
Ik beschreef het jasje tot in de details. Kort, donkergrijs, getailleerd, flappen aan de voorkant, het ruikt naar bloemetjes en als je met het jasje ergens binnen komt hoor je engeltjes zingen. Gewoon. Een jasje.
"Ik ga even voor u kijken," zei de mevrouw.

Ze kwam terug en beschreef een jasje. "Kort, getailleerd, blauwgrijs."
"Blauwgrijs? Echt? Vind je het blauwgrijs?"

We gingen nog even door over de kleur maar uiteindelijk zei ze: "Ik kan je heel gelukkig maken."
Ze maakte me heel gelukkig.

Het jasje lag in Alkmaar en was dus direct bij het eindstation afgegeven. Het was niet ergens in een trein op weg naar Groningen terecht gekomen, waar ik bang voor was.
En het was ook niet het nieuwe jasje geworden van een of andere troela, waar ik nog veel banger voor was.

Walter is de beste verkering ter wereld en dat onder andere omdat hij het jasje voor me is gaan ophalen in Alkmaar. Dit omdat ik een weekje in Brabant aan het logeren ben. Hij sms'te me meteen toen hij het in handen had en zei dat hij bijna wilde juichen toen hij het jasje zag.
Op zulke momenten vind ik het fijn dat Walter zo héél af en toe zijn mannelijkheid laat varen.

En natuurlijk vind ik het ook heel erg fijn dat er dus wel eerlijke mensen zijn. Of mensen die het jasje spuuglelijk vinden.