Met Hilde ging ik naar onze nieuwe tandarts. Hilde is mijn beste vriendin, we wonen samen en we vonden dat we samen maar naar een nieuwe tandarts moesten gaan. Zodat ik Hilde bijvoorbeeld kon steunen als ze weer eens flauw zou vallen.
Hilde en ik waren allebei erg bang. Zij was bang om weer flauw te vallen, ik was bang omdat ik eigenlijk altijd een beetje bang ben bij nieuwe dingen.

Via Walter zijn we bij deze tandarts terecht gekomen. Walter zei dat de tandarts erg rustig was en precies uitlegde wat hij ging doen. Ik geloof dat ik daar wel behoefte aan had.
Ik heb ooit één keer een gaatje gehad. Dat gaatje werd geboord zonder verdoving (en zonder te vragen of ik verdoving wilde) dus bij gaatjes denk ik meteen aan heel erg veel pijn.
Mijn nieuwe tandarts vond maar liefst vier gaatjes en vier beginnende gaatjes in mijn gebit. Ik wapperde heel hard met mijn handen van schrik, en ik wapper normaal nooit met mijn handen.
Hilde had zeven gaatjes en vier beginnende gaatjes. Zij ligt nu nog op de beademing.
De tandarts vroeg aan ons of onze vorige tandarts (we hadden in Brabant ook dezelfde tandarts) al een beetje oud was.
We voelden ons een slons met héél slechte tanden. Hilde begon op te sommen wat ze op een dag at en dronk. "Geen thee met suiker, niet zo heel veel koekjes (leugen), van chocola krijg ik tandpijn (ik ook, maar dat negeerde ik altijd).. Eigenlijk eet ik alleen maar hartige dingen, maar die zijn toch niet zo heel slecht?"

Toen we buiten stonden met een kaartje waarop de vervolgafspraak stond ("Ik plan voor jullie ieder een uur in, daarna zien we wel verder hoeveel tijd we nog nodig hebben.") trakteerden we onszelf op een uitgebreide lunch. We bekeken de kaart en bij alle gerechten vroegen we ons af of het slecht zou zijn voor je tanden.

Het heeft een hele middag geduurd voor we weer chocola durfden te eten.
Maar bij het afrekenen van de lunch vroegen we wel keurig aan de serveerster om tandenstokers.